...

İtikat sahibi olmak... Nedir bu? Nasıl olunur? Bir kere sahip oldunuz mu bir daha kaybetmez misiniz? Hayat, itikat sahibi olmak için kısa, itikatlı kalmak için uzun... Elbette göreceli ama ben böyle düşünüyorum. Buna da karışamazsınız ya.. Boyumdan büyük laflar etmek gibi bir gayem yok. Lakin “İlim sahibi olmadan fikir sahibi olmak” gibi klişelere de bu yazıda yer yok. Niye mi? Kuzum İnanmak ilim sahiplerine mahsus değil ki... Eski türk filmi repliklerini kullanmamalı mıyım? Komik mi oluyorum? Yahu sorun bu değil. İlla laf kalabalığı yapacaksınız. Ben gecenin bu vaktinde kafama takılan bir soruya cevap arıyorum o kadar... Milyarlarca inançlı insan var değil mi? (Durun bir dakika sorum bu değil elbet) Müslüman, Hristiyan,Yahudi, Şaman, Budist, Zerdüşt, Yehova’nın şahitleri, Afrika Geleneksel İnanç mensupları (böyle yazınca tuhaf durdu ama...) Daha sayamadığım bilumum inanç sahibi. Şimdi gidip bu itikat sahiplerine deseniz: “Eğer iman ettikleriniz gerçekse, hiçbir sorgu suale çekilmeden ebedi mutluluğa kavuşacaksınız. Tek bir şey yapmanız gerekiyor. Ölmek. Bir dakika dahi düşünmeden.” Kaçı kabul eder sizce? Hemen olayı çarptırmayın. İntihar etmekten bahsetmiyorum. Sadece tüm kalbinizle ölmeyi isteyeceksiniz. Gerçekte ne kadar itikat sahibi varmış ortaya çıkar mı? Kim münafık, kim menfaatperest, kim ikiyüzlü, öğrenir miyiz? İyice düştüm mü?

Haklısınız. Ne yapıyorum ya... Şu an KPSS’ye çalışıyor olmalıydım. Kural içi boşluk, Hukuk boşluğu, Mutlak Butlan, Nispi Butlan nedir bilmeli günümüz memurları... Anayasayı yalayıp yutmalı, Tarihi sular seller gibi ezberlemeli... Eski Türk devletlerinde ülke hükümdar ve ailesinindir. I.Murat ülke padişah ve oğullarınındır demiş. Fatih ise ülke padişahındır diyerek kardeş katlini yasallaştırmış. Amaç çıkması muhtemel bir iç savaşta daha fazla kardeş kanı dökülmesin. Cumhurbaşkanı Bütçe Kanunu tekrar incelenmek üzere meclise gönderemez. Danıştay üyelerinin ¾’ü Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu tarafından, ¼’ü Cumhurbaşkanınca seçilir. Fransa ve Rusya'da yarı başkanlık sistemi vardır. 1982 anayasası kazuistiktir. 1961 Anayasası en özgürlükçü anayasamızdır (Ki devletin en üst düzeyindeki adamın en temel özgürlüğünü alan cunta tarafından hazırlanması düşündürücü. Tabi o günleri yaşamadık. Şartlar farklıydı diyenler çıkacak. Yorum yok...) 1921 anayasasında meclis hükümeti sistemi var. Cumhurbaşkanı ve Başbakan yok. Meclis Başkanı Hükümetinde Başkanı. Ayrıca 1921-1924 Anayasalarında kuvvetler birliği ilkesi benimsenmiş. Sosyal Devlet, Hukuk Devleti, Demokratik Devlet ilkeleri ilk kez 1961 Anayasasında yer almış. Divan-İşraf devlet memurlarını teftiş eder. Divan- istifa mali işlerden sorumludur. Uçmağ cennet, Tamu cehennem demektir. Ölü gömme törenlerine yuğ, yakılan ağıtlara sagu denir. Ulufeciler sancağı ve bayrağı korur. Galebe divanında elçiler kabul edilir.

Daha Coğrafya ,Türkçe, Matematik, Geometri var. Tabi alan derslerini unutmadım. En azından Maliye ve Muhasebeye çalışmalıyım.. İktisat, Hukuk, İşletme v.b. de var ama yetişmez. Nasıl unuturum ya İngilizce var daha... Oohooo çok çalışmam gerek çok.. Hadi ben kaçtım..

Yazıyı bir yere bağlamadan gidemez miyim? Niye? Kafası karışmış bir adamın saçmalıkları deyin geçin işte... İtikat sahibi olmakla başlayıp KPSS ile bitirmek abes mi? Durun o zaman söylüyorum. Yazının ana fikri: “İnanmak başarmanın yarısıdır” Yok lan ana fikir falan... Lan demem hoş olmadı mı? Haklısınınız. Temyiz kudretimin yerinde olduğu bir günde sağlıklı yazılarla görüşmek dileğiyle esen kalın...

Not: Yukarıda geçen bilgilerin doğruluğundan yazar sorumlu değildir. Tekrarlıyorum. KPSS’deki olası başarısızlığınızın müsebbibi değilim. Öğrenmek isteyen adam gibi oturup çalışsın. ("Adam gibi" bir deyim. Hemen cinsiyet ayrımcılığı yapmakla suçlamayın. TDK bile kabul etmiş. Ha TDK’nın kabul ettiği her şey doğrumdur tartışılır. Lakin vaktim yok. Bu yazıda “iyice, derinlemesine, ayrıntılarıyla çalışın" anlamında kullanılmıştır.)

Ankara

Dile kolay 14 yıl... Ankara'ya düştüğümde çocuktum. Düşmek diyorum çünkü düşülecek şehirdi Ankara. Yaşamak için ya mahkum olmalıydınız ya memur...

Ben de öyleydim işte. Memur olmaya çalışan mahkum. İliklerinize kadar işleyen soğuk, yazları bile terk etmeyen karamsarlık, dört mevsim kurtulamadığınız tenkit edici bakışlar... Nasıl olur da sevebilirdiniz? Hiçbir şey vaat etmiyordu. Ne bir denizi, ne uçsuz bucaksız ormanları... Çorak topraklarında hüküm süren büyük adamlarından başka neyi vardı? Bu da yetmezmiş gibi bacalarından çıkan dumanlar gün be gün zehirliyordu sizi.

Ama cellatlarına aşık olan mahkumlar gibi bende teslim oldum sonunda.

Evet itiraf ediyorum: "Tüm çirkinliğine rağmen seviyorum seni Ankara..." Biliyorum umurunda değil. Olsa da söylemezsin. Soğukluğunun yegane sebebi bu anlamsız gururun değil mi? Merak etme tumturaklı sözlerim yok senin için. Farkındayım hoşlanmıyorsun onlardan. Ama sormadan edemiyorum. Neden? Neden bu kadar renksizsin? Topraklarında kurulan TRT bile değişti. Gel inat etme artık. Ebem kuşağı ile arandaki husumeti gider ne olur. Söyle birkaç rengini ödünç versin sana. Çıkar artık üstündeki tayyörü. Dağıt saçlarını. Oje sür tırnaklarına. Ve izin verde birisi tutsun ellerini.. Zamanında kimler kırdı seni bilmiyorum ama bir şans daha ver bizlere... Üzerimize basıp geçme. Hoyratça kullanıp bir kenara atma... Ha unutmadan tüm debdebenin dışında, kenar mahallende yaşananları, yaşayanları da görmezden gelme.

MUTLULUK

10-11 yaşlarında, sabahları üçgen peynir, közlenmiş sosis ve sarellemi yerken izlediğim bir çizgi film vardı: “80 Günde Devr-i Alem” O zamanlar bu çizgi filmin 80 günde bitip bitmeyeceğini düşünmekten daha önemli işlerim yoktu ve mutluydum.

Yine o yıllarda gördüğüm bir reklam tabelasının üstünde şunlar yazıyordu “Hayat bazen tatlıdır” Geçmiş zaman, ne olmuştu hatırlamıyorum; ama mutluydum. Tabelaya bakıp gülümsediğim aklımdan çıkmamış. İçimden söylediğim şu sözler de dün gibi hatırımda: “Ne bazeni ya... Hayat süper” Bu kadar net hatırlamamın nedeni kısa süre sonra yaşadığım acı bir olay. Şimdi hayatımı baştan sona değiştiren o güne dönmek istemiyorum. Tek bir şey söyleyeyim: Hayatın o gün son bulması gerektiğini çok düşündüm..

Aradan 13-14 yıl geçti. Artık kahvaltıdaki sosis, sarelle ve üçgen peynir mutlu olmama yetmiyordu. Çünkü büyümüştüm ve mutluluk çocukken ki kadar kolay elde edilen bir şey değildi. Mücadele etmeliydiniz. Aramalıydınız. Peşinden koşmalıydınız. Anlayacağınız zahmetli işti mutlu olmak.

İki gün evvel yeni bir yıla girdik ve yılın ilk günü diğer senelere nazaran çok farklıydı. Uzun zaman sonra “hayat güzel be” dedirtti . Yine de çok şey beklemiyorum. Hani iddialı sözlerim yok: “Bu yıl farklı olacak” gibi... Ancak 2010 yılının ilk sabahı bir şeyi anladım. Mutluluk hala kahvaltıdaki sosisin içindeymiş. Belki de dün geceden kalan bulaşıkların arasında... Yakalamak için sağa sola saldırmaya, peşinden koşturmaya gerek yok. Hayata küsüp bir kenarda öylece bekleyin de demiyorum. Kapıyı aralık bırakan yeter. Eğer isterse o sizi bulur.

SANA

İçimden geldi Özdemir ASAF'ın birkaç şiirini paylaşmak istedim. Ha bir de neden bu resmi koydum anlayabilmiş değilim :)

SANA

Küçük çocuklar yapıp geceleri kendimden,
Seni öpsünler diye gönderiyorum sana.
Bana, kucaklarında seni getiriyorlar;
Ben de sonra o seni getiriyorum sana.

NOKTASIZ

Biri gelir sorarsa
Sana beni sorarsa
Gitti der misin
Gittiğimi söyler misin
Gidiyorum ben sana
Benimle gider misin.

Yeni Yıl

"Yeni yılda herkese ..... diliyorum." Nereye baksam bunu görüyorum.Televizyonlarda, reklam tabelalarında bir de öyle bir şey ki herkesin dilinde. Kuzum kimden ne diliyorsunuz Allah aşkına... İnanan insanların dilekleri anlaşılabilir. Lakin ateistler komik duruma düşmüyorlar mı? Yanlış anlamayın 2010 yahut başka bir yılın manevi bir gücü olduğunu ve bu gücün dileklerini gerçekleştireceğini kabul edenleri kastetmiyorum. Sonuçta onlarda Tanrısal bir kuvvete inanıyorlar. “Temenni anlamında söylenen bir şey. Olay çıkarmaya gerek yok...” Temenni mi o da bir şeyin gerçekleşmesini dilemek değil mi? “İlla takılacak bir şey bulacaksın. Kafanda kur kur gel yaz. Herkesin işi gücü var. Senin safsatalarını okuyacak vakti yok.” Hiç değişmeyeceksiniz değil mi anlamadan dinlemeden yaftalayacaksınız. Çok mu vazgeçilmez sanıyorsunuz kendinizi? Nedir sizi bu kadar önemli yapan? Çok mu ihtiyacım var okumanıza? Beğenmeyen defolsun gitsin. Daha aleni olamam. Çok mu kaba oluyorum. Hakaret etmeye hakkım yok mu. İnsanlar beğenmek zorunda değiller mi? Yahu neden anlamıyorsunuz hiçbirinizi silah zoruyla tutmuyorum burada.... Gecenin yarısında hepinizi bağladım mı? Bırakayım da gidin mi? İşiniz gücünüz mü var? Kuzum aptal mısınız siz? Gecenin yarısında yazan benim ama sizlerin bunu ne zaman okuduğunuzu nasıl bilebilirim? Polemiğe girmek istemiyorum oysa sizler işi gücü bırakıp benimle uğraşıyorsunuz. Hepiniz kafamın içinde misiniz? Saçmaaaaaaaaaaaaaaa. Yok öyle bir şey. Ne? Gayet iyi mi biliyorum. Anlayamıyorum sizi durun bir dakika. Neyi kastediyorsunuz? Kafam karıştı. Öfffffff hep bir ağızdan konuşmayın ne olur. Yoo dayanamayacağım artık bir bu kalmıştı yapmadığınız. Adi taklitçilikle suçluyorsunuz. Nereden mi çaldım bunları. Ben... Ben... İğreniyorum hepinizden defolun... Kulaklarımı tıkadım duymuyorum hiçbirinizi Bundan sonrasını gerçek okurlarım için yazıyorum. Hayal olduğunuzu kabul mu ettim. Tuzağa mı düşürdünüz beni... Gerçekte olmayan bir şey nasıl tuzağa düşürebilir ki? Demek ki varsınız. Buralarda bir yerde... Belki fotoğrafınızı çekemem, sesinizi kaydedemem ama bunların hiçbiri olmadığınız anlamına gelmez. Madem öyle ispatlayın yokluğunuzu. Ne oldu? Sustunuz. Ha anladım yeni taktiğiniz bu. Konuşmazsanız, sesinizi çıkarmadan bir kenarda beklerseniz varlığınızı ispatlayamayacağımı düşünüyorsunuz. İyi taktik. Ama kuzum benim mevcudiyetinizi kanıtlama gibi bir derdim yok ki. Neden mi yok.. Dayanamadınız değil mi? Biliyordum. Görüyorsunuz işte... Sizler varlığınızı ispatlıyorsunuz zaten. Kafayı mı yedim. Ne kadar banal bir yorum.. Şimdi de akli ehliyeti yoktur deyip yırtacaksınız. Varsayalım bana var olmadığınızı kabul ettirdiniz. (Ki var olmayan bir şey yokluğunu nasıl ispatlayabilir anlayabilmiş değilim) Peki kendinize... Söylesenize kendinize nasıl tanıtlayacaksınız. Gerek yok mu... Bana yokluğunuzu kanıtladığınız an pufff yok mu olacaksınız. Ne yapsanız boş. Anlamıyor muyum sanıyorsunuz. Varlığınızı reddederek kendimle çelişmemi bekliyorsunuz. Sizde biliyorsunuz ki olmadığınızı hiçbir zaman kabul etmeyeceğim. Amacınız belli... En azından kafasını karıştırıp huzurunu kaçıralım. Bu infial kime? Nedir ezikliğinizin kaynağı? Neden bu kadar korkuyorsunuz? Bu kendinizden kaçış nedir? Neden inatla yok olmak için tüm gücünüzü harcıyorsunuz? Söyleyin lütfen neden yapıyorsunuz bunu? Niyetiniz bana acı çektirmek mi? Ha öyleyse başarısız olduğunuzu söyleyemem. Çok üzülüyorum sizler için. Acımama ihtiyacınız yok mu? Hayattaki en acınası şey başkalarına acıyan insanlar mı? Ufacık bi dokunuşta saldırıya geçiyorsunuz. Artık söyleyecek söz bulamıyorum. Şairin dediği gibi bundan sonra kelimeler kifayetsiz. Sahi ben ne anlatmaya çalışıyorum. Aslında hiçbir şey değil mi? Pek bir şey anladığınız söylenemez çünkü. Çünkü sizler öyle bir idrak kuvvetine sahipsiniz ki anlayamadığınız bir şeyin varlığını kabul etmeniz söz konusu olamaz. Çünkü kabullenmek fevkalade zekanıza hakarettir. Hem nasıl olurda pespaye biri sizin anlayamayacağınız şeyler yazabilir. Son cümlesine kadar safsatalarla dolu olan bir yazıyı değerli kılmak için yapılmış adi bir oyundan başka nedir ki bu? Çözdünüz mü beni. Dikkat çekmeye mi çalışıyorum. Varlığını ispat etme kaygısını iliklerine kadar taşıyan ben miyim? Delicesine kendini kanıtlamaya çalışan; “bakın buradayım niye görmüyorsunuz?” diye haykıran ben miyim? Yok olma korkusuyla sağa sola sataşan ben miyim? Hiçbir şey anlatmadığı halde “Anlatıyorum ama önünüzü bile görmeyen sizler nasıl olurda bunu fark edebilirsiniz” diyen ben miyim? Ne diyebilirim ki... Devam edin böyle. Anlayamıyorsanız inkar edin. En kolay yol budur Sakın ola bu yoldan dönmeyin. Ne zaman uslanacaksınız bilmiyorum. Haklısınız vazgeçmesi gereken benim. Sahi ya kime ne anlatıyorum sizler zaten yoktunuz.

Neoya (Ne o ya)

İlk Defa 3’ü 1 arada: Şampuan, Duş ve Tıraş Jeli... İsmi lazım değil (reklama girer) bir firmanın yeni ürünlerinden...

Çok hoşuma gitti. 5’i hatta 6’sı bir aradalarını bekliyorum... Deodorant, diş macunu ve Tıraş kolonyası olarak da kullanılabilenleri... Aslında tablet şeklinde üretseler süper olur. Hadi sloganlarını da yazayım... "Her sabah bir tablet alın vücudunuz ilk günkü gibi olsun..."

Ben

Az önce 7-8 sene evvelki beni çağırdım... Utana sıkıla geldi... Öylesine mahcup ki ne söylesem kırılacak... Havadan sudan konuştuk ... Memnun musun dedim gelecekteki hayatından... Ne dese beğenirsiniz... “Nasıl bilebilirim ki bir gün bile yaşamadım geleceğe dair. Sana sormak lazım” Gülümsedim... “Sahi ne iş yapıyorsun” Kem küm ettim. “Çalışmıyorsun değil mi?” Ya evet ama deyip sebebini söylerken susturdu. “Bana beni anlatma” Yine güldüm. Bu sefer küçümser bir edayla... Ne biliyorsun ki hakkımda? Sanıyor musun ki ben hala senim... Sustu... “Beni özlüyor musun?” diye sordu utanarak. Pek değil dedim... Alındı... Biliyorum çok mahcup... Kim bilir içinde ne fırtınalar kopuyor... Acıdım. Yardım etmek istedim... Kabul etmedi. Hani böyleleride pek gururlu oluyor... Lafı hikayeye getirdim... Söylesene niye yazmıştın bunu? Ne anlatmak istemiştin? Bu kadar bayağı olmaya ne itmişti seni ? “Kelimelerle aram senin kadar iyi değil” dedi... Hoşuma gitti... Üstünlüğümü kabul ettirmiştim... Yüzümdeki aşağılayıcı tebessümü fark etti. O an yanıldığımı anladım. Nasıl olmuştu da yenilgiyi bu kadar kolay kabulleneceği gafletine düşmüştüm. Düştüğüm çetrefilli durumu fark ederek vurucu darbeyi indirdi... “Lakin sende olmayan bir şeye sahibim.” Kızdım ama belli etmemeye çalıştım. Bende olmayan neye sahip olabilirdi ki... İçimi kemiren meraka yenik düştüm... Pek üstünde durmaya değmezmişte lütfedip soruyormuşçasına bir tavır takınarak “Çok merak ettim kuzum bende olmayıp sende olan ne acaba” dedim. Öyle bir güldü ki... Oracıkta öldürmek istedim onu... Sinirden avucuma geçirdiğim tırnaklarımın arasından süzülen kana bakarken yok oldu ortalıktan. Bağırdım “Saygısız herif. Buraya gel çabuk.... Bende olmayıp sende olan ne var? Korkak it... Hep böyleydin zaten. Sıkışınca kaçıp giderdin. Sinsi köpek. Bir de utanmadan soruyor beni özlüyor musun diye... Zerre kadar özlemiyorum seni... Bir daha gelme... Defooollll...” Daha neler söyledim garibanın ardından lakin tek yanıt alamadım... O kadar ağır konuştum ki; bundan sonra çağırsam da gelmez. Beni zihnimi kemiren bu kurtçukla baş başa bıraktı ya... Alacağı olsun... Biliyorsanız siz söyleyin ne olur... Bende olmayıp onda olan ne var?

KAR’A SEVDA

Bu hikayeyi 7-8 sene evvel yazmıştım... Geçenlerde konuştuğum eski bir tanıdık ısrarcı olunca aslına sadık kalarak yayımlamaya karar verdim.

Bundan yılar önce Temmuz Kar'a aşıkmış. Tabi Kar da Temmuza...
Tek arzuları kavuşmak olan iki sevgili yıllarca beklemişler birbirlerini...
Aradan onlarca yıl geçmiş lakin ne Kar Temmuza uğramış ne de Temmuz Kar'a yetişebilmiş... Yine de vazgeçmemişler beklemekten ve tam 100 yıl sonra bir Temmuz akşamı kar yağmış... Mutluymuş Temmuz kavuşmuş sonunda beklediği sevgiliye... Sabaha kadar hasret gidermişler...Lakin günün ilk ışıklarıyla Kar erimiş... Dayanamamış Temmuz’un sıcağına... Giden sevgilinin ardından çok ağlamış Temmuz... Yine de vazgeçmemiş beklemekten... 10 yıl... 20 yıl... 30 yıl heyhat ne gelen var ne de giden... Yine tam 100 yıl sonra bir Temmuz akşamı kar yağmış. “İşte” demiş Temmuz “Bu kavuşma 100 yıl değil 1000 yıl beklemeye değer” Kar bu sefer kararlıymış “Erimeyeceğim” diyormuş... “Bırakıp gitmeyeceğim Temmuzu” bu saadetle uykuya dalmışlar. Sabah olmuş kar erimemiş. Lakin Temmuz yokmuş yanında... O gece Temmuzun son gecesiymiş... Giden sevgilinin ardından seslenmiş kar “Bekleme beni biz birbirimize göre değiliz. Yağmuru sev, Rüzgarı sev, Güneşi sev... Onlara kavuşman daha kolay”

Evet demiş Temmuz onlara kavuşmak kolay... Lakin senden başkasını sevmek... Zor... Hemde çok zor...

Kelimeler

Matbaada ruhlarını kazanmadıkça anlamlı bulmuyorum kelimeleri. Kağıt kokusu olmayınca suni geliyor harfler bana... Bedenleri olduğunu inkar edemem. Lakin ruhsuzlar... Böyle oluncada çürüyüp gidiyorlar.

Bloglar yapaylaştırıyor sözcükleri. Hissizleştiriyor. Acımasızlaştırıyor. Yepyeni anlamlar yüklüyor her birine... Ve ben her anlamaya çalıştığımda şekil değiştiriyorlar. Kandırılıyorum... Belki de yeterince saygı göstermiyorum onlara. Pek de önemli değillermiş gibi üstünkörü okuyup geçiyorum. Bir yazar için tehlikeli değil mi sizce? Durun hemen kendimi bi halt sandığım yok... Lakin düşünmeden edemiyorum Dostoyevski, Steinbeck, Dickens blog yazsaydı ne olurdu? Raskolnikov ile bilgisayar ekranlarında tanışsaydık; yine de öldürür müydü o tefeci kadını...

Anlaşılır olmaya çalıştıkça bayağılaştığımın farkındayım. Kızmayın lütfen. Hepsi bu yapay sözcükler yüzünden. Kocaman kocaman anlamlar yüklüyorum üstlerine. Kaldıramıyorlar. Kalıbının adamı değiller. Bilhassa İzbandut gibi olanları seçiyorum. Yine de olmuyor. Ufak bi esintide savruluyorlar etrafa... Devasa bir balon gibi... Bir muzır çıkıp iğneyi batırıyor. Pufff... Yok olup gidiyorlar...

O.Ş.K. ve M.S.’ye

Quasimodo isimli yazıya ithafen;

Yazar birinci bölümde "böyle bir mekana niye gidilir,insanlar burada ne yapar, ne yapmalıdır" ı sorgulamıştır.

Ancak burada tutunacak bir dal bulamayınca saldırıya geçerek, "Aman efendim ben çocuk muyum?, ne yapıp yapmayacağıma karar verecek yaştayım” gibi klişelere sığınarak; "yavuz hırsız ev sahibini bastırır" misali haklı çıkmaya çalışmıtır.

Lakin üçüncü bölümde vicdanına yenik düşmüş ve doğum günü çocuğunun bir sözüyle olayı ilişkilendirerek quasimodo'nun türkçe anlamına (eksik, yarım kalmış) vurgu yaparak bu sistemdeki eksikliğini kabul edip teslim olmuştur...

Son bölümde ise esmeraldanın (Hayatının kadınının) tüm bu metaforları, ironileri v.b. anlayıp anlayamayacağını sorgulayıp vurucu darbeyi indirmeye çalışmıştır.

O.Ş.K’da M.S’de yazarı anlayamamışlardır... :)Umarım birgün yazarı anlayanlar çıkar... Yazar şu an sanat sanat için midir? Sanat insan için midiri sorgulamaktadır...

Ulan bu yazar iyi adam aslında... Ben seviyorum... Biraz da imla kurallarından haberi olsa, devrik cümleler kurmasa, anlatım bozukluklarından uzak dursa (Hasılı Türkçe bilse )bayağı iş yapar.

Neyse efendim bundan sonra okuyanlar bu önsözü dikkate alsın. (Son söz mü demeliyim yoksa)

Resimdeki göndermeye dikkat :)

Not: Bu yazıyada alınmayın insanı yazmaktan soğutmayın... Yalandan da olsa güzel olmuş falan deyin. Heyhat böyle okuyucularımız yok...